Nadas zamanı; Çünkü şimdi Annelik Zamanı..

Şu anda bir yandan Eylül kuşumu emziriyor, bir yandan da cep telefonumdan bu yazıyı yazıyorum. Aslında bu ilk cümlem bile bundan sonraki yazacaklarımı daha iyi anlatabilmem için yeterli bence. Evet; kızımla istediğim ölçüde ilgilenemiyorum. Neden mi?

Ne güzel bir gün bu böyle, hele ki anneysen bir de :)

Sabaha kadar öyle çok yağmur vardı ki.. Gök delinmişti sanki.. Şimdi ise masmavi bir gökyüzü,  pırıl pırıl bir güneş ve cıvıldaşan kuş sesleri ile uyandık, sanki tüm olumsuzluklar yağmurla yıkanıp gitmiş gibi. .
. . . . .

Gece boyunca en az 10 defa uyanmış(Abartısız 10 kere, ciddiyim) , Her seferinde emmek istemiş ama 2-3 çektikten sonra memede uyuyakalan, uyuduğu için ememeyen, ememediği için bir türlü tam doymayan, tam duymadığı için muhtemelen yarım saat sonra tekrar uyanıcak olan, artık rüyasında her ne görüyorsa sürekli kahkahalara boğulan bir cimcimeyle günümüzü aydın ettik.

Çok gezenti ebeveynlerin kutarıcısı; ''sling ve kangurular''

          Bebeğiniz olduktan sonra herkes sizin artık eve hapis olacağınızı söyler durur. Ancak gezme sevdalısı bir yapınız varsa sizi hiç bir şey durduramaz. Yani; "Bundan sonra kıracaklar dizlerini evde oturacaklar!" Diyenlere ancak gülersiniz, "Hı hııı sen öyle zannet diye." :)

           Gezmek, yeni yerler keşfetmek benim hayat biçimim. . Çocukluğumdan beri kaç şehir gezdim sayısını ben bile bilmem.. Yeni bir şehre yolum düşerse heyecanla atan kalbim beni kahverengi tabelalara yönlendirir, uçar adımlarla keşfederim her yeni şehri..

Hey Doktor!

Allah kimseyi sadece çok bilen doktorun eline düşürmesin. Doktor dediğin her bildiğini, aklından geçen her şeyi "zönk!" diye hastaya söylememeli arkadaşım. Sen ihtimallerden bahsediyor olabilirsin ama senin ağzından çıkan tek bir kelimeyi bile delicesine önemseyen hasta-hasta yakınına bunu yapmaya hakkın yok senin.. Hele ki yeni doğum yapmış, lohusa bunalımına girmek için bahane arayan tazecik bir anneye "bebeğin lösemi olabilir." denilir mi?!

Yanıtsız Sorular..

Mimiğim, meleğim benim. .
Bugün babanın izni bitti, sen de hastaneden yeni çıktın diye seninle biz anneannenle kaldık, baban Kahramanmaraş'a dönmek zorunda kaldı. Öyle üzgündü ki.. Sevgili olduğumuz dönemden bugüne kadar pek çok ayrılmak zorunda kaldığımız zaman olmasına rağmen ilk defa onu bu kadar üzgün gördüm. .
Defalarca "siz de gelin.." dedi gözlerimin içine gözleri dolu dolu bakarak. . Ama senin sağlığın için bir süre daha ayrı kalmaya mecburduk..
"Her gün görüntülü ararım Birtanem. ." dedim..
"Kokulu?" dedi.. cevap veremedim :(